Prof Eric Louw (van Queensland University) het onlangs bely dat sy onkritiese 1980’s ondersteuning van ‘n roer-eier-SA “foolishness” was. Hy praat in ‘n videoreeks oor Suid Afrika en Segregasie / (klein)Apartheid en Afsonderlike Ontwikkeling (groot Apartheid). Basies oor sy boek “Rise, Fall and Legacy of Apartheid”. Hy som mooi op wat gebeur het en is eerlik genoeg om te erken dat Afrikaners Christene was en nie die demone wat die ANC sê ons is nie. Hy was ‘n UDF lid wat in die 1990’s ontnugter geword het met die ANC en toe sy kritiek teen Afsonderlike Ontwikkeling in heroorweging gebring het. Ek dink hierdie drie video’s van hom is belangrik (en dan ook sy boeke).
Die Britte het Suid Afrika geskep na baie bloedvergietting en verskillende groepe hier saamgegooi. SA was ‘n skepping om Brittanje tot voordeel te wees en nie om mense in SA te help nie. Afrikaners kon in sien dat op die langtermyn dit nie volhoubaar sou wees dat blankes oor al die verskillende groep kon oorheers nie. Het probeer om ‘n oplossing te kry deur Afsonderlike Ontwikkeling en selfbeskikking vir die verskillende volke voor te stel. Dus om die Britse omelet te ontdoen. Liberaliste en Kommuniste/ANC/EFF het een mens een stem in een verenigde SA voorgestel. M.a.w die grootste groep vat alles.
Hierdie onderwerp is nog verder belangrik in die lig daarvan dat die WEF ook alles wil saamgooi en volke verskeidenheid tot niet wil maak. Daar is sommige in die VSA en Europa wat raaksien dat die multi-kulturele projek ‘n klaaglike mislukking is wat gebruik is om Christelike Europa te vernietig.
Die vraag of minderheidsgroepe soos Afrikaners enige bestaansreg het moet beantwoord word. In die lig dat Engelse, Duitsers en Amerikaners binnekort minderhede in hul eie lande gaan wees, is hierdie vrae ook relevant vir hulle. Dit is ook relevant vir ander minderheidsgroepe in Suid-Afrika soos die Griekwas, Tswana’s, Sotho’s en selfs Xhosas. Sommige se antwoord is white supremacy en rassisme… ek dink hulle is verkeerd. Bekering is eerste nodig en volkstate vir elke groep waar dan konfederaal saamgewerk word. Dit hoef nie “winner takes all” te wees waar die wenner die een is met die meeste getalle nie. Daar kan simbiotiese samewerking wees.
Eric Louw verstaan wel dat Afsonderlike Ontwikkeling ≠ White supremacy ≠ Segregrasie nie.
Ek het wel kritiek omdat hy nog nie kennis geneem het van die projekte waar Afrikaners ʼn eie land tot stand bring via volkstaat inisiatiewe soos Orania nie. Hy het ook nie kennis geneem van die Royal Bafokeng en Barolong stamme wat óók fokus op die ontwikkeling van hul eie gebiede nie.
Hier is die videos:
- https://youtu.be/wqeQaKrAL8o
- https://www.youtube.com/watch?v=4ncCxSQm5QY
- https://www.youtube.com/watch?v=vuYkr7RJ5d4
Sy boeke:
- Rise, Fall and Legacy of Aparrheid
- Decolonization and White Africans
Hier is NotebookLM se opsomming van die drie videos:
Samevatting
Hierdie dokument sintetiseer die analise van professor Eric Louw oor die geskiedenis van Suid-Afrika, met ‘n spesifieke fokus op die ware oorsprong van afsonderlike ontwikkeling, die redes vir die mislukking daarvan, die dinamika van die politieke oorgang, en die huidige toestand van die land. Die sentrale argument is dat die populêre begrip van afsonderlike ontwikkeling fundamenteel gebrekkig is. Afsonderlike ontwikkeling was nie ‘n intensivering van segregasie nie, maar ‘n radikale Afrikaner-nasionalistiese visie vir totale territoriale skeiding (partisie) om sodoende die Britse imperiale model van ekonomiese segregasie en ‘n multikulturele staat te vervang. Hierdie visie, gebore uit die trauma van die Boereoorlog en die vrees vir kulturele en demografiese vervanging, het ten doel gehad om afsonderlike, etnies-gebaseerde nasiestate vir alle groepe, insluitend swart nasies, te skep. Die implementering van hierdie plan het egter misluk weens ‘n kombinasie van interne weerstand van wit kiesers (sakelui en boere), die sluipmoord op argitek H.F. Verwoerd, en die onvermoë om die demografiese realiteite wat deur Britse beleid geskep is, om te keer. Die Nasionale Party het uiteindelik die oorspronklike visie laat vaar ten gunste van hervormingsmodelle soos konsosiasionalisme in die 1980s. Die finale oorgang in die 1990s is gekenmerk deur die ANC se strategiese ontwrigting van onderhandelinge en deurslaggewende Amerikaanse ingryping, wat gelei het tot ‘n meerderheidsregering eerder as ‘n federasie van etniese groepe. Sedert 1994 het Suid-Afrika, volgens Louw, verval tot ‘n mislukte staat weens die ANC se beleid van kaderontplooiing, korrupsie en Swart Ekonomiese Bemagtiging, wat gelei het tot die ineenstorting van infrastruktuur en staatsdienste. Die huidige politieke landskap word oorheers deur faksies van die ANC, insluitend die EFF en die MK-party, wat almal ‘n beleid van “Radikale Ekonomiese Transformasie” voorstaan—’n beleid wat neerkom op die onteiening van wit kapitaal en wat die land op ‘n trajek na verdere ekonomiese en sosiale ineenstorting plaas.
Inleiding: Professor Eric Louw se Perspektief
Professor Eric Louw, ‘n afgetrede akademikus in politieke kommunikasie, bied ‘n unieke binne-perspektief op Suid-Afrika se onlangse geskiedenis. Hy is in Rhodesië gebore en het in Suid-Afrika studeer en gewerk. Gedurende die 1980s was hy diep betrokke by die anti-apartheidstryd as lid van die United Democratic Front (UDF), die interne vleuel van die destyds verbanne ANC. Sy rol het die opstel van strukture vir die terugkerende ANC-ballinge in die vroeë 1990s ingesluit. Hierdie ervaring het egter tot diepe ontnugtering gelei toe hy gekonfronteer is met wat hy beskryf as die “onboetvaardige Stalinisme” van die Oos-Europese ballinge en die verouderde “Afrika Uhuru-nasionalisme” wat die kern van die teruggekeerde ANC gevorm het. Hy het ‘n skerp teenstrydigheid waargeneem tussen die ANC se interne kommunistiese en swart-nasionalistiese doelwitte en die liberale, versoenende beeld van Nelson Mandela wat aan die wêreld voorgehou is. Hierdie ontnugtering het hom genoop om politieke aktivisme te verlaat en uiteindelik na Australië te emigreer.
Die Oorsprong en Visie van Afsonderlike ontwikkeling
‘n Sentrale tema in Louw se analise is die fundamentele onderskeid tussen die Britse model van segregasie en die Afrikaner-nasionalistiese konsep van apartheid.
Afsonderlike Ontwikkeling teenoor Segregasie
Die algemene opvatting dat afsonderlike ontwikkeling ‘n uitbreiding van segregasie was, is volgens Louw verkeerd. Die argitekte van afsonderlike ontwikkeling was in werklikheid heftig gekant teen die Britse segregasiemodel.
| Kenmerk | Britse Segregasie / klein Apartheid | Afsonderlike Ontwikkeling |
| Doelwit | Skep ‘n enkele ekonomie met ‘n rasse-gebaseerde kaste-stelsel vir ekonomiese uitbuiting. | Skep veelvuldige, onafhanklike, etnies-homogene nasiestate (partisie). |
| Struktuur | Horisontale skeiding: wit oorheersing oor swart arbeid binne een staat. | Vertikale skeiding: territoriale skeiding in afsonderlike, soewereine lande. |
| Arbeidsmag | Gebaseer op die invoer van groot getalle goedkoop, ongeskoolde swart arbeiders om hulle permanent onderontwikkeld te hou. | Beoog om trekarbeid te beëindig en elke nasie binne sy eie staat te ontwikkel. |
| Politieke Regte | Politieke regte is aan swart mense ontsê binne die enkele staat. | Elke individu sou volle politieke regte en burgerskap in hul eie etniese tuisland hê. |
| Grondslag | Pragmatiese ekonomiese uitbuiting; ‘n vorm van “wit oppergesag” (white supremacy). | Ideologiese “Christelik– Nasionalisme”; ‘n strewe na selfbeskikking vir alle nasies, insluitend Afrikaners en Zoeloes. |
‘n Reaksie op die Boereoorlog
Apartheid is in die 1930s gekonseptualiseer, nie primêr as ‘n rassebeleid nie, maar as ‘n Afrikaner-nasionalistiese reaksie op die gevolge van die Boereoorlog. Die oorlog het ‘n groot deel van die Afrikaner-bevolking verarm, van hul plase verdryf en in “gemengde-ras krotbuurte” in stede laat beland. Afrikaner-intellektuele, baie van hulle professore in maatskaplike werk soos H.F. Verwoerd, het hierdie verarming en die gepaardgaande verbastering met die swart bevolking as ‘n eksistensiële bedreiging beskou. Hulle het die Britse ekonomiese stelsel, wat gebaseer was op die invoer van miljoene swart trekarbeiders vir die myne, as die oorsaak geïdentifiseer. Hulle het gevrees dat hierdie beleid Afrikaners en ander wit mense ‘n minderheid in hul eie land sou maak, wat uiteindelik tot hul vervanging sou lei.
Die Teoretiese Model: Vertikale Skeiding
Die visie van groot apartheid, of “aparte ontwikkeling,” was om die staat wat deur Brittanje geskep is, op te breek in etniese nasiestate. Antropoloë soos Werner Eiselen het nege afsonderlike swart “nasies” (nie “stamme” nie) in Suid-Afrika geïdentifiseer. Die plan was:
- Skep Tuislande: Ken aan elke swart nasie (bv. Zoeloe, Xhosa) ‘n eie nasionale staat toe.
- Ontwikkel die State: Hierdie state sou ontwikkel word met hul eie parlemente, burokrasieë, onderwysstelsels en ekonomieë om uiteindelik ten volle onafhanklik te word.
- Hertoeken van Burgerskap: Sodra ‘n tuisland onafhanklik geword het, sou sy etniese lede burgers van daardie staat word en hul Suid-Afrikaanse burgerskap verloor.
- Einddoel: Op die ou end sou daar geen swart burgers van Suid-Afrika meer oor wees nie, maar elke swart persoon sou stemreg in hul eie land hê.Hierdie model was gewortel in ‘n “Christelik-Nasionale” etos wat beweer het dat onderdrukking onchristelik is. Die argument was: “ons wil aan hulle gee wat ons vir onsself wil hê” — ‘n eie staat waar hul etnisiteit en kultuur beskerm kan word.
Demografiese Geskiedenis en Etniese Konflik
Louw beklemtoon dat die demografiese samestelling van Suid-Afrika die gevolg is van veelvuldige migrasiegolwe, nie ‘n eenvoudige verhaal van wit koloniste wat ‘n bewoonde swart land oorneem nie.
- Oorspronklike Inwoners: Die Khoisan (wat vandag deel vorm van die Kleurlingbevolking) was die oorspronklike bewoners van die hele Suider-Afrika. Hulle was jagter-versamelaars.
- Bantoe-uitbreiding: Swart (Bantoe-sprekende) bevolkings het ongeveer 1000 jaar voor die Europeërs uit die Kameroen-gebied begin suidwaarts migreer en het teen 1652 slegs die noordelike dele van die hedendaagse Suid-Afrika bereik.
- Europese Aankoms: Die Nederlanders het in 1652 in die Kaap aangekom, ‘n gebied wat uitsluitlik deur Khoisan bewoon is. Hulle het Asiatiese (Indonesiese en Indiese) slawe ingevoer, wat saam met die Khoisan en sommige Europeërs die voorvaders van die Kaapse Kleurlingbevolking geword het.
- Die Mfecane/Difaqane (1820s): Die opkoms van die Zoeloe-nasie onder Shaka het ‘n verwoestende oorlog ontketen wat groot dele van die binneland, insluitend die Hoëveld, ontvolk het.
- Die Groot Trek (1830s): Afrikaner-voortrekkers het die Kaap verlaat om Britse verengelsing te ontsnap en het hulle in hierdie grootliks leë binneland gevestig, wat hul aanspraak dat hulle niemand se grond gesteel het nie, histories begrond het.
- Britse Industrialisasie: Die ontdekking van goud het Suid-Afrika van ‘n agrariese na ‘n industriële samelewing verander. Die Britse model het die invoer van miljoene swart arbeiders vereis en Johannesburg as die industriële hart geskep, wat die land se demografie permanent verander het.
Die Pad na 1948 en die Mislukking van die Apartheidsvisie
Die Tweede Wêreldoorlog as Katalisator
Die Nasionale Party (NP) se oorwinning in 1948 was ‘n direkte gevolg van gebeure tydens die Tweede Wêreldoorlog:
- Oorlogsverklaring: Die Britse goewerneur-generaal het Eerste Minister Hertzog afgedank omdat hy neutraliteit wou handhaaf en hom met die pro-Britse Jan Smuts vervang. Dit het baie gematigde Afrikaners vervreem en die radikale nasionaliste se argument dat Brittanje steeds die land regeer, bevestig.
- Verstedeliking: Terwyl wit mans in Noord-Afrika geveg het, het Smuts die paswette verslap om swart arbeiders na die nuwe ammunisiefabrieke in die stede te lok. Dit het gelei tot ‘n massiewe en vinnige verstedeliking van swart mense. Toe die soldate terugkeer, het hulle hul stede “getransformeer” en “swart” gevind.Die NP het hierdie vrese uitgebuit met die slagspreuk van apartheid en ‘n belofte om die nuwe stedelike swart bevolking “terug te stuur” na waar hulle vandaan gekom het.
Die Implementering en Mislukking
Ondanks hul oorwinning kon die NP nie die visie van aparte ontwikkeling ten volle implementeer nie.
- H.F. Verwoerd: As eerste minister in die laat 1950s het Verwoerd ernstig probeer om die plan van “aparte ontwikkeling” deur te voer. Hy het begin om die tuislande te skep en trekarbeid te beperk.
- Weerstand: Hy het egter op verskeie fronte weerstand ondervind:
- Engelse Sakelui: Hulle was gekant teen die plan omdat dit hul bron van goedkoop arbeid sou wegneem.
- Afrikanerboere: Hulle het geweier om hul plase af te staan om die tuislande lewensvatbaar te maak.
- Swart Weerstand: Stedelike swart mense het hulle teen gedwonge verskuiwings verset.
- Sluipmoord en Kompromie: Verwoerd is in 1966 vermoor, oënskynlik op die dag toe hy ‘n noodtoestand wou afkondig om sy plan met geweld deur te druk. Sy opvolger, John Vorster, was ‘n kompromie-figuur wat toegegee het aan druk. Hy het die uitbreiding van die tuislande gestaak en die “grensnywerhede“-beleid ingestel, ‘n terugkeer na ‘n vorm van segregasie waar swart werkers daagliks oor die “grens” pendel om in wit gebiede te werk. Dit het die tuislande as nie-lewensvatbare entiteite gelaat en die kritiek dat apartheid bloot ‘n vorm van uitbuiting was, geloofwaardig gemaak.
Hervorming, Repressie en die Oorgang (1980s-1990s)
Teen die laat 1970s het Afrikaner-intellektuele begin besef dat die oorspronklike plan misluk het. Die land was nie besig om te skei nie, en hulle het ‘n “morele afgrond” in die gesig gestaar.
- P.W. Botha en Konsosiasionalisme: In die 1980s het P.W. Botha die leiding geneem met ‘n hervormingsagenda. Die nuwe doel was “konsosiasionalisme”—’n federale of konfederale stelsel van etniese groepe, soortgelyk aan Switserland of België, wat minderheidsregte sou beskerm. Hierdie hervorming is gepaard met intense staatsrepressie deur die “sekurokrate” om die chaos wat deur die hervormingsproses ontketen is, te beheer. Louw voer aan dat die konflik van die 1980s nie ‘n ras-oorlog was nie, maar ‘n burgeroorlog tussen ‘n veelrassige regse alliansie (die staat en sy swart bondgenote) en ‘n veelrassige linkse alliansie (die ANC/UDF).
- F.W. de Klerk en die Onderhandelinge: Ná die val van die Berlynse Muur het die ANC sy primêre befondsing verloor. F.W. de Klerk het hierdie oomblik van swakheid gebruik om onderhandelinge te begin. Die NP se doel was om die konsosiasionele model te beding. Aanvanklik het hulle die oorhand in die onderhandelinge gehad.
- Die Ineenstorting van Onderhandelinge: Die ANC, onder leiding van die kommunis Joe Slovo, het besef hulle is besig om te verloor. Hulle het die “Leipzig-opsie” geloods—’n veldtog om die land deur massiewe geweld en chaos onregeerbaar te maak. Terselfdertyd het die VSA ingegryp. Die Amerikaanse ambassadeur, wat ‘n persoonlike verhouding met Slovo gehad het, het die ANC openlik ondersteun en daarop aangedring dat die “komplekse” konsosiasionele model laat vaar word ten gunste van ‘n eenvoudige, meerderheidsgebaseerde “een mens, een stem”-demokrasie. De Klerk, onder internasionale druk en persoonlik afkeurend van die weermag, het sy eie weermag gedemobiliseer en uiteindelik toegegee, wat volgens sy eie kabinetsministers neergekom het op ‘n totale oorgawe.
Die Post-1994 Era: ‘n Mislukte Staat
Louw beskryf die post-1994 Suid-Afrika as ‘n “mislukte staat” en “‘n tipiese Afrika-mandjiegeval”.
- Kaderontplooiing en Korrupsie: Die ANC het die kommunistiese model van “kaderontplooiing” geïmplementeer, waar lojale partylede, ongeag hul vaardighede, in alle posisies van die staatsdiens en staatsondernemings (bv. Eskom, Suid-Afrikaanse Lugdiens) aangestel is. Dit het gelei tot grootskaalse onbevoegdheid en die ineenstorting van basiese dienste soos elektrisiteit, watervoorsiening, paaie en spoorweë.
- Swart Ekonomiese Bemagtiging (SEB) en die Nuwe Elite: Groot sakeondernemings het probeer om die ANC te paai deur sleutelfigure soos Cyril Ramaphosa in multimiljoenêrs te verander in die hoop dat hulle kapitaliste sou word. Dit het ‘n nuwe, uiters ryk swart elite geskep wat as “Gucci-kamerade” bekend staan. SEB-wetgewing het dit verder gevoer deur wit-besighede te dwing om eienaarskap aan swart vennote af te staan, wat die ekonomie verder versmoor het.
- Huidige Politieke Landskap en Radikale Ekonomiese Transformasie (RET): Die ANC het in faksies versplinter. Julius Malema se Economic Freedom Fighters (EFF) en Jacob Zuma se nuwe uMkhonto we Sizwe (MK)-party het steun weggerokkel. Al drie hierdie partye deel egter dieselfde fundamentele beleid: Radikale Ekonomiese Transformasie (RET) . RET se verklaarde doel is om die “ekonomiese transformasie” te voltooi deur wit rykdom te onteien, ‘n beleid wat volgens Louw Suid-Afrika op ‘n pad soortgelyk aan dié van Venezuela of Zimbabwe plaas.
- Toekomsblik: Met die ANC wat waarskynlik onder 50% in verkiesings sal val, word ‘n koalisieregering tussen die ANC, EFF en/of MK-party as hoogs waarskynlik beskou. So ‘n koalisie sal die implementering van RET versnel. Dit lei tot ‘n situasie waar wit Suid-Afrikaners, veral Afrikaners, die land in toenemende getalle verlaat. Selfs organisasies soos AfriForum, wat tradisioneel ‘n “bly en veg”-beleid voorgestaan het, erken nou die realiteit van die diaspora en het programme begin om Afrikaner-kultuur in die buiteland te ondersteun. Louw sluit af met die somber voorspelling dat die land se verval onomkeerbaar blyk te wees, ‘n uitkoms wat die oorspronklike apartheids-teoretici in die 1930s voorspel het sou gebeur as hul plan vir territoriale skeiding misluk.
. 